‘Ik kijk niet terug en ook niet vooruit. Ik kijk alleen naar vandaag’
John van der Sluiszen
Als kind was John van der Sluiszen (78) op sportief gebied nogal een strebertje; ook in zijn carrière was presteren belangrijk. Maar sinds hij zo’n twintig jaar geleden met prepensioen ging, heeft hij zich langzaamaan bevrijd van die prestatiedruk. “Ik beweeg nu alleen nog omdat ik het leuk vind. Daarnaast geniet ik erg van zingen. Dat is een totaal andere manier van met je lijf bezig zijn, maar net zo lekker en gezond. Ik geniet van elke dag.”
Het was zijn zwager, die John van der Sluiszen aan het langeafstandswandelen kreeg – maar wel pas toen hij stopte met werken. “Ik had een drukke baan, ik werkte twaalf uur per dag. Ik vond het al heel wat dat ik toch nog twee keer per week naar de sportschool ging, voor het maken van lange wandelingen had ik gewoon te weinig tijd. Maar toen ik met prepensioen ging, kwam er meer ruimte. Ik was 57 jaar toen ik met een mooie regeling kon stoppen – een regeling met een gouden randje, die had je toen nog.” Omdat John het al vaak over de Nijmeegse Vierdaagse had gehad, trok zijn zwager hem meteen aan zijn jasje. “Hij was een echte wandelaar; hij liep zelfs meerdaagsen in het buitenland en kwam altijd met mooie verhalen thuis. Nu kon ik eindelijk met hem mee.”
De eerste keer dat John meeliep in Nijmegen, ging dat hartstikke goed. “De sfeer was geweldig en mijn lichaam hield zich prima. Omdat ik wist dat veel wandelaars de eerste keer uitvallen met blessures, was ik ruim van tevoren begonnen met een trainingsprogramma onder leiding van een ervaren coach. Dat bleek een prima opstap om het evenement uit te kunnen lopen.” In de jaren die volgden, liep John elke keer mee, maar helaas bleef hij slechts drie van de vijftien keer volledig blessurevrij. “De andere keren was er altijd wel wat: mijn knie, mijn heup, mijn onderrug.”
Bijzondere gave
Eén keer begon John zelfs aan de Nijmeegse Vierdaagse met een scheenbeenvliesonsteking. “Dat was ontzettend pijnlijk. In het gastgezin waar ik met mijn zwanger logeerde, maakte ik kennis met een vriendin van hen. Zij beweerde dat ze me er vanaf kon helpen. Ze legde haar hand boven mijn knie en wreef langzaam naar mijn enkel. Mijn haren gingen ervan overeind staan, het voelde alsof ze er alle pijn uit trok. ‘Morgen zul je de eerste vijf kilometer veel pijn hebben’, zei ze, ‘daar moet je even doorheen. Daarna is het over.’ Het klopte precies. Ik heb de rest van de vierdaagse pijnvrij uitgelopen. Dat is toch bizar?” De bijzondere, helende ervaring had veel impact op John. “Als er mensen bestaan met zo’n gave, móet er meer zijn tussen hemel en aarde. Maar ik moet respecteren dat niet iedereen daarvoor open staat.”
Doorgaan tot je misselijk bent
Nu John 78 is, is stug doorgaan met een blessure er niet meer bij. Hij moet zijn lichaam in acht nemen. “Ik ben mijn hele leven bloedfanatiek geweest, misschien om mijn tegenvallende schoolprestaties te compenseren. Ik kon echt doorgaan tot het gaatje, tot ik er misselijk van werd”, vertelt hij. “Ik begon als vijfjarige met gymnastiek, daarna volgden atletiek, volley, voetbal, squash, tennis en hardlopen – tot halve en hele marathons aan toe. Ik vond alles leuk en was er ook goed in.”
Maar die tijd is voorbij, John moet nu sporten met beleid. “Maar helemaal stoppen met bewegen zal ik niet snel doen. Er is altijd iets dat je wél kunt: fietsen, fitness, wandelen. Het hoort gewoon bij mij, ik kan het niet missen.” Ook de vierdaagse staat nog steeds in zijn agenda. “Je kunt met de medailles doorgaan tot het cijfer 25, ik zou het toch wel mooi vinden om dat aantal te halen – toch nog een beetje prestatiedrang hè… Maar ik moet ook realistisch zijn. Ik heb de vierdaagse nu vijftien keer gelopen, of ik het op mijn 88e nog steeds red, betwijfel ik.”
Lekker loslaten
En toch: John sluit niets uit. “Afgelopen jaar had ik allerlei klachten, maar dankzij de fysiotherapeut en een aangepast trainingsprogramma dat Kylian voor mij maakte bij Switch, gaat het alweer een stuk beter. Mijn levensmotto is daarom: kijk niet terug en ook niet vooruit, kijk alleen naar vandaag. Het is lekker om je verwachtingen te kunnen loslaten. Tegenwoordig geniet ik ook erg van zingen; ik zing ‘close harmony’ bij de Duketown Barbershop Singers en het kwartet TWO4TWO. Het is een totaal andere manier van lekker met je lijf bezig zijn en je grenzen verkennen, het is gezond voor lichaam en geest. Ik ben blij met elke goede dag.”